Partnerverhaal: Waardeburgh werkt aan robuuste zorgcontinuïteit

22 juni 2026

Uitval van stroom en telefonie of andere calamiteiten: ook zorgorganisatie Waardeburgh kan hiermee te maken krijgen. Voor een organisatie met tien woonzorglocaties en een omvangrijke thuiszorgtak is zorgcontinuïteit dan van essentieel belang.

Waardeburgh staat daarin niet alleen. Samen met medewerkers, ketenpartners en met advisering van de GHOR werkt de organisatie doelgericht aan het versterken en waarborgen van de continuïteit van zorg. De basis daarvoor was al aanwezig. De afgelopen periode is gewerkt aan verdere professionalisering, samenhang en ontwikkeling.

Monique Heezen is vanaf 2006 werkzaam bij Waardeburgh en vervult sinds 2025 de functie van hoofd BHV. Waar bedrijfshulpverlening er voorheen ‘bij’ werd gedaan, kwam er nu ruimte om structureel te werken aan veiligheid en continuïteit. ‘Die professionalisering maakt het mogelijk om samen met collega’s systematisch in kaart te brengen wat er al is en waar verdere versterking nodig is,’ legt Monique uit. ‘Niet alleen op het gebied van BHV, maar juist in samenhang met crisisbeleid en zorgcontinuïteit.’

Waardeburgh heeft locaties in Sliedrecht, Alblasserdam, Hardinxveld-Giessendam, Bleskensgraaf, Groot-Ammers, Ameide, Leerdam en Rumpt. Daarnaast levert de organisatie thuiszorg in Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden. Dat betekent dat de organisatie samenwerkt met meerdere veiligheidsregio’s, waaronder Zuid-Holland-Zuid, Utrecht en Gelderland-Zuid. ‘Die regionale spreiding vraagt om goede afstemming en duidelijke afspraken,’ aldus Monique.

Bewustwording en versterking

Ook Lianne Speelman is nauw betrokken bij het versterken van continuïteit van zorg tijdens met name langdurige crises. Zij werkt inmiddels acht jaar bij Waardeburgh en is onder meer actief als preventiemedewerker. ‘In die rol kijk ik vooral naar gezond en veilig werken voor medewerkers,’ vertelt ze. ‘Daarnaast houd ik me expliciet bezig met zorgcontinuïteit. Dat thema leeft breed binnen de organisatie: bij bestuurders, leidinggevenden én medewerkers.’

Een belangrijk uitgangspunt is het besef dat zorgorganisaties bij crises minimaal 72 uur zelfvoorzienend moeten kunnen functioneren. ‘Dat vraagt niet alleen om plannen op papier, maar ook om betrokkenheid en denkkracht uit de organisatie. Die bereidheid is er. Er stond al veel, zoals een crisisbeleidsteam en een zorgcontinuïteitsplan, maar we willen dit verder verdiepen en actualiseren.’

Opleiden, trainen en oefenen

De afgelopen periode zijn daarvoor concrete stappen gezet. Medewerkers en leden van het crisisbeleidsteam volgden bijvoorbeeld kennissessies en trainingen op het gebied van crisisbeheersing. Daarbij wordt gebruikgemaakt van formats en kaders van de GHOR. ‘Die ondersteuning helpt ons om de basis goed neer te zetten en kritische processen in beeld te brengen’,  verduidelijkt Lianne. ‘Maar uiteindelijk gaat het erom dat je onder druk de juiste keuzes maakt. Dat lukt alleen als mensen weten wat er van hen verwacht wordt en dat ook geoefend hebben.’ Opleiden, trainen en oefenen vormen daarom centrale speerpunten, waarin scenario-oefeningen een belangrijke rol spelen.

Scenario’s als hulpmiddel

De scenario’s richten zich onder meer op uitval van stroom en andere nutsvoorzieningen, wateroverlast, personeelstekorten, verplaatsing van cliënten en cyberincidenten. Met name personeelsschaarste en stroomuitval vragen momenteel extra aandacht. ‘Stroomuitval raakt niet alleen onze eigen systemen,’ licht Monique toe. ‘Ook externe medicijnoverzichten, patiëntendossiers en medische hulpmiddelen kunnen hierdoor worden beïnvloed. Denk aan alarmeringssystemen, tilliften, medicatiekoelkasten of infuuspompen. Dat kan directe gevolgen hebben voor de zorgverlening.’ Deze scenario’s worden dan ook geoefend. Leerpunten die daaruit voortkomen, worden verwerkt in plannen en procedures.

– Monique en Lianne

Zorg stopt niet bij de voordeur

Een belangrijk uitgangspunt in de aanpak van Waardeburgh is dat zorgcontinuïteit niet ophoudt bij de eigen organisatie. ‘Bij grotere crises kun je het simpelweg niet alleen,’ benadrukken Monique en Lianne. ‘Samenwerking met gemeenten, hulpdiensten, leveranciers en collega‑zorgorganisaties is onmisbaar. In crisissituaties vervaagt het onderscheid tussen organisaties. Dan ben je collega’s. Cliënten kunnen bijvoorbeeld tijdelijk elders worden ondergebracht. Regionaal wordt dan afgestemd waar capaciteit beschikbaar is en hoe we elkaar kunnen ondersteunen.’

De waarde van de GHOR

In zowel de voorbereiding als tijdens crisissituaties speelt de GHOR een belangrijke en gewaardeerde rol. ‘De GHOR is voor ons een duidelijke verbindende en faciliterende partij’, geven de twee aan. ‘Ze ondersteunen met kennis, trainingen en overzicht van wat er regionaal speelt. Dat helpt ons om plannen niet alleen intern, maar ook regionaal goed aan te laten sluiten. Een praktisch middel als de GHOR4all-app maakt het eenvoudiger om informatie actueel te houden en snel met elkaar te schakelen.’

Tegelijkertijd zien Lianne en Monique  ruimte voor verdere versterking op regionaal niveau. ‘Sommige vraagstukken overstijgen individuele organisaties. Mogelijk heb je als organisatie een noodaggegaat, maar als de brandstof schaars wordt, lopen we tegen hetzelfde probleem aan. Dat vraagt om regionale regie. Hetzelfde geldt voor infrastructurele risico’s, zoals de aankomende afsluiting van de N3’, wijst het duo de essentie van ketensamenwerking aan. Waarbij de zorgketen als geheel met het oog op weerbaarheid een belangrijk aandachtspunt voor de GHOR is.

Blik vooruit

Het doel is om eind dit jaar over één integraal zorgcontinuïteitsplan te beschikken. Daarin worden risico’s, verantwoordelijkheden en een meerjarenplanning voor opleiden, trainen en oefenen samengebracht. ‘Dat moment mag best gevierd worden,’ besluiten Monique en Lianne met een glimlach. ‘Maar zorgcontinuïteit is nooit “af”. De wereld om ons heen verandert voortdurend. Dat betekent dat we samen met onze partners en met de GHOR blijven leren, oefenen en ontwikkelen.’